deninho

Αφού γύρισα από το εξωτερικό, τακτοποιήθηκα, έφαγα του σκασμού, χώνεψα, άνοιξα τα δώρα, και τα λοιπά, και αφού χτες με πήρε ο ύπνος και δεν πήγα ούτε φέτος για το Σταυρό :P και αφότου μου ευχηθήκατε καλή χρονιά, είπα να σας γράψω δυο αράδες για τις 12 ημέρες στην πόλη της Ζυρίχης.

Πρώτα απ’όλα να ανταποδώσω τις ευχές για καλή χρονιά, υγεία, δημιουργικότητα, και ότι άλλο επιθυμείτε.

Συνεχίζουμε. Πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση σε έναν άνθρωπο μεγαλωμένο στην Αθήνα (μπλιάχ) και γενικότερα στην Ελλάδα, είναι η ακρίβεια των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς. Βλέπεις σε κάθε στάση μια κολώνα με αναρτημένο το πρόγραμμα κάθε μέσου που περνάει από τη συγκεκριμένη στάση, και αναφέρει συγκεκριμένη ώρα. Ε, με το ρολόι τα τραμ και το λεωφορείο περνούσαν ακριβώς. Σπάσιμο αυτό το πράγμα :P Εάν κάποιος προτίθεται να ταξιδέψει κάποια στιγμή προς τα εκεί, καλό θα είναι να αποθηκεύσει αυτήν κι αυτήν την σελίδα. Απλά, βάζεις το από που θες να ξεκινήσεις, και που θες να πας, καθώς και την ώρα που θες να ξεκινήσει ή να φτάσεις (it’s up to you) και σου βγάζει τα δρομολόγια που βολεύουν. Πολύ χρήσιμο. Μπορεί να χρησιμεύει και για την υπόλοιπη Ελβετία, αλλά δεν το ξέρω στα σίγουρα.

 Κάτι ακόμα “περίεργο” είναι ότι οι οδηγοί σταματάνε για να περάσεις το δρόμο. Μέχρι να το συνηθίσω, οι οδηγοί σταμάταγαν και με περίμεναν. Μετά πέρναγα σχεδόν χωρίς να κοιτάξω. Κόντεψε να μου μείνει κουσούρι και στην Ελλάδα. Ευτυχώς το ξέχασα γρήγορα, γτ τώρα δεν θα έγραφα εδώ…

Η πόλη της Ζυρίχης, δε θα έλεγες ότι είναι μια πεντακάθαρη πόλη. Κάτι τέτοιο θα ήταν ουτοπικό, άλλωστε. Αλλά, δε θα δεις πολλά σκουπίδια στους δρόμους, κάθε βράδυ σχεδόν περνάει όχημα για τα οικιακά απορρίματα (sic), ενώ έχουν και ένα ιδιότροπο σύστημα για την ανακύκλωση: τα πάντα κατηγοριοποιούνται. Όχι μόνο σε “χαρτιά, γυαλιά, αλουμίνιο”, αλλά σε “χαρτιά ίδιου μεγέθους – στίβες, γυαλιά ανά χρώμα – καφέ, πράσινο, κόκκινο, όλα τα άλλα” για αλουμίνιο ή άλλα ανακυκλώσιμα δεν είδα.

Από τιμές, τα πράγματα εκεί ψιλοζεματάνε. Φυσιολογικό βέβαια, καθώς οι μισθοί, ως επί το πλείστον, είναι λίιιιγο πιο πάνω απ’ότι στο Ελλαδιστάν. Πάντως, επειδή κοίταγα αρκετά αντικείμενα με σχέση τη φωτογραφία (φακούς ή φλας), καθώς και περιφερειακά υπολογιστών, τα περισσότερα είναι στις ίδιες τιμές με Ελλάδα. Αρκετά, μάλιστα, είναι και πιο φτηνά…

Για φαγητό, στα μεγάλα εμπορικά, στον τελευταίο όροφο, υπάρχουν εστιατόρια, self service. Όπως στο εστιατόριο του ΙΚΕΑ. Βολική λύση αν βαριέσαι να μαγειρέψεις, ή αν δεν μπορείς να γυρίσεις σπίτι για να φας (π.χ. αν τα ψώνια συνεχίζονται, ή απλά αν έχεις διάλειμμα από τη δουλειά για φαγητό) Υπάρχει επίσης η λύση των έτοιμων φαγητών από τα σουπερ μάρκετ. Αλλά αυτά είναι για το σπίτι :P Σχεδόν σε κάθε δρόμο έχει καστανάδες (εμένα, βέβαια, δεν μ’αρέσουν τα κάστανα), ενώ σε αρκετά σημεία υπάρχουν κιόσκια που πουλάνε σάντουιτς. Βέβαια, 7,5 φράγκα (4,5 ευρώ) μια μικρή μπαγκέτα είναι ληστεία, αλλά αν πεινάς, τα δίνεις…

Από μέρη για να επισκεφθεί κανείς, έχει αρκετά η Ζυρίχη. Η βόλτα με τα πόδια στην Niderdorfstrasse, τον κεντρικό δρόμο της παλιάς πόλης, είναι επιβεβλημένη. Η Bahnhoffstrasse, ο δρόμος που ξεκινά από την κύρια έξοδο του Κεντρικού Σταθμού της πόλης και φτάνει ως τη λίμνη, είναι κυρίως για βιτρινοθεραπεία. Εκεί τουλάχιστον δεν έχει πολλές τιμές στις βιτρίνες. Όσοι θαραλέοι, μπορούν να μπουν και πιο μέσα. Μην πείτε όμως ότι δεν σας είχα προειδοποιήσει :lol: Στα must περιλαμβάνεται το TOP of Zurich, που πας με τραίνο, και είναι η κορυφή του βουνού δίπλα στη Ζυρίχη. Από εκεί βλέπεις την πόλη από ψηλά, ενώ έχεις και μια ωραία θέα προς τις Ελβετικές Άλπεις. Πριν τις 4 το μεσημέρι ένα κτίριο που υπάρχει εκεί λειτουργεί ως καφέ, ενώ μετά τις 4 λειτουργεί ως εστιατόριο. Βασικά και μετά τις 4 λειτουργεί ως καφέ, αλλά μόνο μια εσωτερική αίθουσα, που βλέπεις τους 4 τοίχους. Επίσης, για θέα από ψηλά, προτείνεται το μπαρ που λειτουργεί στο τελευταίο πάτωμα του παλιού αστεροσκοπίου της πόλης. Από μουσεία, τα σημαντικότερα είναι το λαογραφικό μουσείο, το μουσείο ρολογιών το οποίο το λάτρεψα :), και το Kunsthaus, που είναι πινακοθήκη. Υπάρχουν κι άλλα, τα οποία δεν πρόλαβα να δω. Άλλωστε, αν τα είχα δει όλα, με τι δικαιολογία θα ξαναπάω?

Για το τέλος άφησα το ζωολογικό κήπο, που ήταν φανταστικός. Πάρα πολλά ζώα, αλλά το πιο ωραίο ήταν μια τεράστια αίθουσα, που προσομοιώνει τις συνθήκες του τροπικού δάσους (20-30 C, 85-100% υγρασία), έχει μέσα φυτά τροπικού δάσους, και ελεύθερα ζώα που ζουν σε τροπικό δάσος, όπως μαϊμούδάκια, χελώνες, πάπιες, διάφορα πτηνά, νυχτερίδες, βατράχια, και ποιος ξέρει τι άλλο. Προσοχή! Μπορεί να μπείτε εκεί μέσα από απλό κρύο, και όταν ξαναβγείτε να χιονίζει :P (κάπως έτσι την έπαθε ο υποφαινόμενος, αλλά τα κατάφερε και δεν αρρώστησε) Αλλά χαλάλι του, γιατί πόσες φορές θα κατάφερνα να δω από κοντά, τίγρεις, λεοπαρδάλεις, ή και φλαμίγκο στο χιόνι;

Αυτά προς το παρόν. Υπάρχουν κι άλλες φωτογραφίες, κάποιες έχουν ανέβει ήδη στο προφίλ μου στο deviantArt, αλλά είναι ελάχιστες σε σχέση με το πόσες φωτογραφίες τράβηξα. Απλά οι περισσότερες χρειάζονται ένα μικρό retouch, το οποίο θα γίνει εν καιρώ.