Άτιμα χρόνια
Μέχρι πριν μερικά χρόνια ξεχώριζε τον πονηρό άνθρωπο από χιλιόμετρα. Άλλωστε, έπρεπε να αποκτήσει αυτήν την ιδιότητα, για να επιζήσει σε μια κοινωνία όπου το να καταδώσεις τον άλλον επειδή ήταν αριστερός ήταν τιμή και καμάρι. Με τα χρόνια, όμως, το μυαλό άρχισε να φθίνει, και σιγά σιγά να σκέφτεται πιο απλοϊκά· “όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί”. Αφού εκείνη είναι καλή, γιατί να μην είναι και όλοι οι άλλοι; Έτσι, χθες σκάει μύτη ένας τυπάκος, γύρω στα 30, τον οποίο, και καλά, είχε στείλει ο γιος της, για να του δώσει 700€ από μια δόση, και αυτός θα της άφηνε τα αντίστοιχα τιμολόγια. Πριν από μερικά χρόνια, θα του είχε πει να φύγει, λίγο μετά την καλημέρα του. Τώρα απλά έβγαλε τα 300€ που είχε, για να του δείξει ότι δεν έχει τα 700€. Αυτός ικανοποιημένος και με τα 300€, τα άρπαξε από τα χέρια της και έφυγε.
Α ρε γιαγιάκα, τι σου κάνανε τα άτιμα τα χρόνια :(
ΥΓ. Προφανώς ο κύριος, υπολόγιζε ότι 2 Δεκεμβρίου θα έχει πάρει τη σύνταξη, οπότε όλο το ποσό που ζήτησε θα υπήρχε διαθέσιμο.
ΥΓ2. Αφού τα πήρε κι έφυγε, χωρίς να τη χτυπήσει, πάλι καλά
04.12.2009, 20:45
τι συζητάς? αυτό σε λίγα χρόνια δεν θα είναι τίποτα σε σχέση με αυτά που θα ζούμε..
και ρωτώ; που είναι το κράτος! (i know.. στον κόσμο του… )
05.12.2009, 12:56
όντως, τα χειρότερα έπονται. Και αν λέμε τώρα σε τι κόσμο ζούμε, τι θα λέμε σε λίγα χρόνια; Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Χατζηνικολάου;
09.12.2009, 1:22
Δεν φταίει το κράτος, εμείς οι ίδιοι φταίμε… Τεσπα…
09.12.2009, 19:15
Μελαγχολική ιστορία. Ακριβώς γιατί δείχνει το αναπόφευκτο: Όταν τα χρόνια περάσουν, ο άνθρωπος νιώθει την ανάγκη να εμπιστευτεί τον άλλο – εξαρτάται από τον άλλο περισσότερο.
10.12.2009, 1:00
@Σοφία: Μα, το κράτος δεν είμαστε εμείς; :)
@Φώτης: Ας ελπίσουμε ότι μέχρι να γεράσουμε κι εμείς, η επιστήμη θα έχει βρει τον τρόπο, όχι να μην γερνάμε, αλλά να μην απλοποιεί τα πράγματα το μυαλό μας.